The untamed ~ เวินหนิง

“ข้าขอโทษ…ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง”

ในเรื่อง “ปรมาจารย์ลัทธิมาร” นอกจาก “หลานจ้าน” แล้วยังมีอีกคนที่อุทิศชีวิตเพื่อ “เว่ยอิง” คนๆ นั้นคือ “เวินหนิง” หรือที่ทุกคนรู้จักในนาม “ขุนพลผี”

เวินหนิงเป็นคนในตระกูลเวินแต่นิสัยไม่เหมือนคนส่วนใหญ่ในตระกูลนี้ เพราะเขาเป็นคนขี้โรคมาตั้งแต่เด็กจึงเข้าใจความทุกข์ รู้จักเห็นอกเห็นใจคนอื่น แต่ก็ขี้กลัวและไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเท่าไหร่นัก

เวินหนิงมีพี่สาวอีกคนชื่อ “เวินฉิง” ที่รักและคอยปกป้องเขาเสมอ ทั้งคู่รู้จักกับเว่ยอิงเมื่อมาฝึกวิชาที่ตระกูลหลาน

เพราะเป็นเพื่อนกันมาก่อนทำให้เวินหนิงทนเห็นความลำบากของเว่ยอิงที่โดนทรมานเมื่อถูกส่งมาที่ตระกูลเวินไม่ได้ เขาหาทางช่วยทุกครั้งเท่าที่จะมีโอกาส

แม้กระทั่งตอนที่บ้านตระกูลเจียงถูกทำลาย ก็เป็นเวินหนิงที่เก็บร่างประมุขและฮูหยินตระกูลเจียงให้ ดังนั้นเมื่อถึงคราวที่เวินหนิงและพี่สาวลำบากบ้าง คนอย่างเว่ยอิงจึงไม่สามารถนิ่งดูดายปล่อยพวกเขาไปตามยถากรรม

เพราะปล่อยไม่ได้เว่ยอิงจึงถูกตัดขาดจากตระกูลเจียง และกลายเป็นศัตรูในสายตาของคนภายนอก …แค่ฝึกวิชามารก็เหลือทนแล้ว นี่ยังไปช่วยเหลือคนตระกูลเวินที่สมควรถูกกำจัดอีก

เพื่อช่วยเวินหนิงแล้วเว่ยอิงร่ายอาคมเรียกวิญญาณ แม้หลานจ้านจะเตือนว่าถ้าวันใดเว่ยอิงควบคุมเวินหนิงไม่ได้จะมีปัญหาตามมา…แต่เว่ยอิงมั่นใจในวิชาของเขา

เพียงแต่…ไม่ใช่แค่เว่ยอิงที่มีวิชานี้

ในวันที่เว่ยอิงและเวินหนิงเดินทางไปร่วมงานเลี้ยงฉลองที่ “จินหลิน” อายุครบเดือน พวกเขาถูกลอบทำร้าย เว่ยอิงเข้าใจผิดคิดว่า “จินจื่อเซวียน” สามีของศิษย์พี่หญิงมีส่วนรู้เห็นด้วย

โดยเจตนาเว่ยอิงไม่คิดจะทำร้ายใคร แต่วันนั้นเขาควบคุมเวินหนิงไม่ได้จริงๆ

เวินหนิงถูกคาถาอีกทางจาก “จินกวงเหยา” ที่วางแผนการร้ายมาตั้งแต่ต้น ทำให้เขาลงมือฆ่าคุณชายตระกูลจินโดยไม่รู้ตัว

“อาหลี…รอให้เจ้าไปร่วมงานฉลองครบเดือนอยู่” เป็นคำพูดสุดท้ายก่อนที่จินจื่อเซวียนจะล้มลงและขาดใจตาย คนที่จินจื่อเซวียนรักและคิดถึงเป็นคนสุดท้ายยังคงเป็นแม่ของลูกชายเขา

ไม่ต้องบอกว่าทั้งเว่ยอิงและเวินหนิงเจ็บปวดขนาดไหน แต่เจ็บ…ยังไม่เท่ากลัวว่าเจียงเยี่ยนหลีจะทุกข์ทรมาน ลูกของเธอเพิ่งอายุได้เพียงเดือนเดียวเท่านั้น

เวินหนิงยังจำความดีมีน้ำใจของเจียงเยี่ยนหลีได้ เธอตุ๋นน้ำแกงให้เว่ยอิงแต่ยังมีแก่ใจเผื่อแผ่เขา ทั้งที่ก็รู้ว่าเขากินอาหารไม่ได้ จิตใจของเจียงเยี่ยนหลีคิดถึงคนอื่นตลอดเวลา

เวินหนิงเองก็เป็นคนแบบนั้น ในใจเขาตอนนี้คิดแต่ว่า…เป็นเพราะเขา

เป็นเขาเองที่ลงมือทุกครั้ง เป็นเขาเองที่ทำให้เว่ยอิงลำบาก

“ข้าขอโทษ…ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง” เวินหนิงพูดออกมาในที่สุด

คนเราเมื่อเกิดมาแล้วไม่เคยมีใครที่ทำแต่เรื่องถูกต้องทั้งชีวิต บางคนทำผิดโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ยอมขอโทษเพราะรู้สึกผิดกับสิ่งนั้นจริงๆ

จิตสำนึกของคนเราเป็นเรื่องที่สอนกันตรงๆ ไม่ได้ ต้องถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยและรู้สึกได้ด้วยตนเอง

เวินหนิงแม้เป็นเพียงหุ่นเชิด…ไม่ใช่มนุษย์ครบถ้วนแต่ยังมีจิตสำนึกของความเป็นคนอยู่เต็มเปี่ยม

เขาเป็นเพื่อนที่ซื่อสัตย์ รู้จักผิดชอบชั่วดี กตัญญูต่อผู้มีพระคุณ ไม่น่าเสียดายเลยที่เว่ยอิงเสียสละตัวเองเพื่อช่วยเหลือเขา

ไม่น่าเสียดายเลย…

เพราะคนที่ซื่อสัตย์และจริงใจกับเราจริงๆ นั้น…หากันไม่ได้ง่ายๆ

You may also like...

1 Response

  1. วรันลักษณ์ พูดว่า:

    ฉันชอบบทความนี้

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น