The untamed ~ จินหลิง

“กระบี่ของพ่อข้า…ข้าไม่วาง”

เมื่อวานพูดถึง “เจียงเฉิง” ผู้ปากไม่ตรงกับใจไปแล้ว วันนี้ขอพูดถึงคนปากกับใจตรงกันบ้าง เขาคือคุณชายน้อย “จินหลิง” ของตระกูลจินในเรื่องปรมาจารย์ลัทธิมาร

จินหลิงเกิดมาพร้อมทรัพย์สมบัติ อยากได้อะไรก็ได้ เขาคงมีความสุขมากถ้าพ่อแม่ยังอยู่ด้วย แต่ในความเป็นจริงหน้าพวกท่านเขายังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ สิ่งที่จินหลิงรับรู้มาตลอดตั้งแต่เด็กคือ “เว่ยอิง” ทำให้พ่อแม่ของเขาตาย

ในใจจินหลิงมีแต่ความโกรธแค้น ถึงขนาดว่าได้ยินชื่อเว่ยอิงทีไรก็เป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทุกครั้ง เพราะถูกเลี้ยงดูมาโดยเจียงเฉิงที่แสดงความรักด้วยลำแข้ง และ “จินกวงเหยา” ที่แสดงความใส่ใจด้วยการให้ จินหลิงจึงมีนิสัยถูกตามใจจนเคยตัว โดนด่าจนเคยชิน หยิ่งยโสเหมือนพ่อ ปากร้ายเหมือนน้า จนทุกคนพูดเหมือนกันว่านิสัยจินหลิงนั้นไม่ได้แม่มาเลยสักนิด

“เจียงเยี่ยนหลี” เป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนและใจดี แต่ลูกที่ไหนจะไม่เหมือนพ่อแม่ เมื่อเว่ยอิงที่อยู่ในร่าง “โม่เสวียนอวี่” ได้เจอจินหลิงหลายครั้งเข้า เขาก็ได้รู้ความจริงว่าจินหลิงเป็นเด็กดีที่พร้อมจะช่วยเหลือคนอื่น เพียงแต่ที่การแสดงออกไม่นุ่มนวลเพราะไม่เคยมีใครสอนเขา

จินหลิงไม่มีแม่ เขาขาดความอบอุ่นเพราะไม่มีใครให้ใกล้ชิด ถึงจะมีน้าและอา..แต่พวกเขาก็งานยุ่งจนไม่มีเวลาให้ เมื่อมาเจอเว่ยอิงในคราบโม่เสวียนอวี่ แรกๆ จินหลิงคิดว่าผู้ชายคนนี้สติไม่ดีนัก แต่ทุกครั้งที่เจอกันเว่ยอิงคอยดูแลเขา สอนวรยุทธ์ให้ ใส่ใจจนจินหลิงเกิดความรู้สึกดีๆ ด้วย แต่เขาก็ต้องผิดหวังเมื่อได้รู้ความจริง จินหลิงทั้งโกรธและแค้นเคืองเว่ยอิงที่ปิดบังตัวตน

“เด็กคนนี้แทงจุดเดียวกับที่น้าเค้าเคยแทงไว้ไม่มีผิด” เว่ยอิงพูดถึงอดีตที่ครั้งหนึ่งเจียงเฉิงเคยแทงเค้า แผลที่เกิดขึ้นไม่ได้ต้องการให้เขาตาย แค่ต้องการให้รู้ว่า…เจ็บมันเป็นยังไง พอครั้งนี้เป็นจินหลิงที่ลงมือ…เว่ยอิงจึงไม่ได้ตอบโต้เพราะถึงอย่างไรนี่คือลูกชายคนเดียวของศิษย์พี่ที่รักเขาที่สุด

เว่ยอิงและเจียงเฉิงเหมือนกันตรงนี้คือไม่ว่าจินหลิงจะทำอะไรพวกเขาต่างยินดียกโทษให้ เพราะเค้าคือตัวแทนความรักของเจียงเยี่ยนหลี ไม่ว่าอย่างไรเด็กผู้ชายคนนี้ต้องมีชีวิตอยู่

“กระบี่ของพ่อข้า…ข้าไม่วาง” เว่ยอิงยังจำได้ถึงตอนที่จินหลิงไม่ยอมปล่อยดาบที่ “จินจื่อเซวียน” ทิ้งไว้ให้ เมื่อจินหลิงได้เจอกับ “เวินหนิง” เขาคงอยากจะใช้ดาบของพ่อตัวเองแทงเวินหนิงเพื่อแก้แค้น แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงกอดดาบร้องไห้เมื่อถูกว่าเอาแต่ใจเพราะไม่มีใครเคยสั่งสอน

เว่ยอิงทั้งสงสารจินหลิงและเกลียดตัวเอง ก็ใครจะสอนเขา…ถ้าพ่อของเขายังอยู่ จินหลิงคงไม่ต้องร้องไห้สะอึกสะอื้นกอดดาบแทนแบบนั้น เขาเป็นเพียงเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่คิดถึงพ่อและแม่ของตัวเองจนไม่สามารถปล่อยวางจากอดีตได้..เว่ยอิงจะโกรธเขาลงได้อย่างไร…

เพราะคนที่ไม่ยอมวางดาบในวันนั้น…กลับปล่อยดาบให้หลุดมือไปเมื่อแทงเว่ยอิง

©2020 สนามอ่านเล่น All rights reserved.

You may also like...

1 Response

  1. Pppp พูดว่า:

    ขอบคุณที่มาเขียนเรื่องราวต่างๆให้ได้อ่านนะคะ

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น