“ตัวร้ายอย่างข้า…จะหนีเอาตัวรอดยังไงดี”

อยู่ในช่วงหานิยายที่คุณ “โม่เซียงถงซิ่ว” เขียนไว้มาอ่านค่ะ คุณเขาคือคนที่แต่งเรื่อง “ปรมาจารย์ลัทธิมาร” ไว้สนุกมาก อยากรู้ว่าเรื่องอื่นจะเป็นยังไงเลยมาจบที่เรื่อง “ตัวร้ายอย่างข้า…จะหนีเอาตัวรอดยังไงดี”

ตัวเอกในเรื่องนี้ชื่อว่า “เสิ่นหยวน” ที่ตายและเริ่มต้นชีวิตใหม่ในเกมส์ RPG ใครเคยเล่นคงพอจะนึกออกว่ามันคือเกมส์ออนไลน์ที่เรารับบทบาทเสมือนเป็นคนๆ หนึ่งในเกมส์ๆ นั้น มีหน้าที่ทำภารกิจเพื่อจะได้อัพเลเวล แล้วจะได้คะแนนมาเพิ่มพลังให้ตัวเองเพื่อจะได้มีชีวิตรอดอยู่ในเกมส์ต่อไป

ไม่รู้จะขำหรือสงสารดีที่เสิ่นหยวนตายแล้วมาเกิดใหม่อยู่ในเกมส์ออนไลน์ แถมอยู่ในบทตัวร้ายซะด้วย “เสิ่นชิงชิว” คือชื่อใหม่ของเขา

เกมส์นี้เสิ่นหยวนรู้จักดีว่าเนื้อหาเป็นยังไง พระเอก ตัวร้าย ใครเป็นใครเขารู้หมด รู้ด้วยว่าตัวร้ายอย่างเขาเดี๋ยวจะมีภารกิจให้ฆ่าพระเอกอย่าง “ลั่วปิงเหอ” อดีตลูกศิษย์ที่ตอนหลังกลับกลายมาเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันชนิดไม่เผาผี

เพราะไม่อยากถูกฆ่าบ้างเมื่อพระเอกกลับมาแก้แค้น เสิ่นหยวนเลยพยายามเอาตัวรอดโดยการทำดีกับลั่วปิงเหอทุกทาง จนลั่วปิงเหอดูผูกพันกับเขาเกินสถานะลูกศิษย์กับอาจารย์ยังไงอยู่ แต่สุดท้าย…เกมส์ก็คือเกมส์ เสิ่นชิงชิวในฐานะตัวร้ายก็หนีไม่พ้นต้องทำภารกิจฆ่าลั่วปิงเหอให้ได้อยู่ดี

เรื่องยุ่งๆ มันเกิดขึ้นเพราะเขาไปทำดีกับลั่วปิงเหอนี่ล่ะค่ะ อะไรๆ ในเรื่องมันเลยเปลี่ยนแปลงไปซะหมด ระบบรวน คนก็รวน เสิ่นหยวนเองก็ยังรวนกับบทที่เขาได้รับ ตกลงเขาจะเป็นตัวร้ายหรือจะเป็นอะไรดี

เรื่องนี้เป็นนิยายวายที่ยังไม่ได้ทำออกมาเป็นซีรีส์ ทั้งที่เขียนก่อนปรมาจารย์ลัทธิมาร ส่วนตัวคิดว่าน่าจะทำออกมาลำบากเพราะคงโดนกองเซนเซอร์จีนสับเละเป็นชิ้นๆ คืออ่านแล้วเห็นความรู้สึกลั่วปิงเหอชัดเจนจริงๆ โดยไม่ต้องมโน

พล็อตที่คุณโม่เซียงถงซิ่วแต่งล้ำมาก เอาเกมส์มาใส่ในนิยาย อ่านเพื่อความสนุกได้แต่ยังไงก็ยังชอบปรมาจารย์ฯ มากกว่าอยู่ดีค่ะ ^^

You may also like...

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *