“แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับปรมาจารย์ลัทธิมาร”

ถ้าจะพูดว่าบรรดาหนังสือต่างๆ ที่เคยอ่านมาสมัยเป็นเด็กน้อย เรื่องที่ชอบมากที่สุด เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่เล่มต่อไปจะออกมาก็คงเป็น “แฮร์รี่ พอตเตอร์”

กลับไปอ่านทีไรก็ยังรักอยู่ แฮร์รี่ รอน เฮอร์ไมโอนี่ ดับเบิลดอร์ มักกอลนากัล สเนป เมอร์ทัลจอมคร่ำครวญ เนวิลล์ ลูน่า ฯลฯ หลากหลายตัวละครที่ยังติดอยู่ในความทรงจำ

พอตอนนี้ได้ดู “ปรมาจารย์ลัทธิมาร” อ่านนิยายคร่าวๆ แล้วทำให้คิดถึงแฮร์รี่ขึ้นมาอีกครั้ง คิดถึงหมวกคัดสรรที่เลือกให้นักเรียนของฮอกวอตส์ไปอยู่ในบ้านต่างๆ ตามลักษณะนิสัยของแต่ละคน

กล้าหาญ ซื่อสัตย์ กริฟฟินดอร์ – ฉลาด ใช้หัวคิด เรเวนคลอ – ใสซื่อ จริงใจ ฮัพเพิลพัฟ – ร้ายกาจ ขี้เกียจ สลิธิลีน

ส่วนปรมาจารย์ฯ แบ่งเป็นตระกูลตามสายเลือด (และคนที่รับเข้ามา) ลักษณะนิสัยจึงแตกต่างกัน แต่ละตระกูลต่างก็มีลักษณะเฉพาะของตนอยู่

ตระกูลเจียงยึดครอบครัวเป็นใหญ่ – ตระกูลหลานยึดวินัยเป็นหลัก – ตระกูลจินยึดศักดิ์ศรีหน้าตา – ตระกูลเนี่ยยึดการกระทำ – ตระกูลเวินยึดตนเป็นที่ตั้ง

แค่พล็อตที่ผู้แต่งวางไว้ก็ทำได้ใหญ่โต ถึงแฮร์รี่ฯ จะเป็นวรรณกรรมสำหรับเด็กและปรมาจารย์ฯ จะเป็นนวนิยายสำหรับผู้ใหญ่ แต่ความดีงามของหนังสือทั้งสองเล่มคือเนื้อหาภายในส่งเสริมให้รู้จักผิดชอบชั่วดีทั้งคู่

ปรมาจารย์ฯ นั้นมีเนื้อหา 18+ แต่ส่วนตัวคิดว่าผู้แต่งไม่ได้เน้นขายจุดนั้น ถ้าไม่อย่างนั้นคงไม่เอาฉาก “ทุกวันคือทุกวัน” ไปไว้เล่มสุดท้าย ที่สำคัญทุกตัวละครในเรื่องมีเหตุผลและที่มาที่ไป มีสาเหตุที่ทำให้เขาเป็นคนแบบนั้น หรือเลือกจะทำแบบนั้น

เช่นเดียวกันกับแฮร์รี่ พอตเตอร์ เรื่องราวการผจญภัยของเด็กชายผู้รอดชีวิตและผองเพื่อน มีพ่อมดตัวร้ายที่สามารถใช้คาถาฆ่าคนง่ายๆ ได้ในพริบตา ที่สำคัญยังต้องคอยระวังตัวจากสเนปที่ดูจงเกลียดจงชังเขามากเหลือเกิน

แฮร์รี่คิดว่าเป็นเพราะสเนปไม่ชอบพ่อของเขาที่เคยรังแกสเนปไว้ในวัยเด็ก จึงเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ที่เมื่อมีเหตุการณ์ร้ายๆ เกิดขึ้น สเนปจึงตกเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งเสมอ

ดูเหมือนว่าแฮร์รี่จะเป็นพระเอกของเรื่องนี้ …เพราะมันคือการผจญภัยของแฮร์รี่ แต่เมื่ออ่านไปเรื่อยๆ เมื่อความจริงเปิดเผยว่าสเนปคือคนที่คอยปกป้องแฮร์รี่มาตลอด เพราะเขาแอบรักแม่ของแฮร์รี่ตั้งแต่สมัยเรียนด้วยกัน แม้ลิลี่จะไม่เลือกเขาแต่เมื่อเธอจากไปสเนปก็ยังคอยดูแลลูกชายให้ ถึงลิลี่จะไม่ได้อยู่เห็นในสิ่งที่เขาทำเพื่อเธออีกแล้วก็ตาม

“Always” สเนปพูดคำสั้นๆ ง่ายๆ บอกความในใจว่าเขารักแม่ของแฮร์รี่ตลอดมา

เราจะสามารถรักใครสักคนได้นานแค่ไหนถ้าต้องจากกัน ความรักและความคิดถึงจะเลือนหายไปตามกาลเวลาหรือไม่…เป็นพล็อตหลักที่จับใจของหนังสือทั้งสองเรื่องนี้

เมื่อเปรียบเทียบกับเรื่องราวของเว่ยอิงในปรมาจารย์ฯ ชีวิตที่แสนจะขมขื่นของเขา คนดีที่ทำเพื่อคนอื่นแต่กลับต้องตายไปพร้อมกับเสียงก่นด่าและคำสาบแช่ง

…อ่านแล้วเหมือนให้เว่ยอิงเป็นตัวเอก แต่สิ่งที่ผู้เขียนซ่อนไว้กลับเป็นเรื่องราวของหลานวั่งจี คุณชายรองแห่งตระกูลหลานผู้หนักแน่นมั่นคงในความรักที่มีให้คนเพียงคนเดียว

ความรักของเขาถูกเล่าผ่านสายตาของใครต่อใครมากมายในเรื่อง ยกเว้นออกมาจากปากของคนรอ เพราะหลานจ้านรู้ตัวเสมอว่าเขาอยู่ในฐานะเพื่อนที่ไม่ควรรักเพื่อนใน “แบบนั้น”

จุดนี้เองที่ทำให้ความรักของสเนปและหลานจ้านจับใจคนอ่าน

รักคนที่เขาไม่รักเรา …รักคนที่เราไม่ควรรัก ถึงจะรู้ตัวว่าอาจต้องผิดหวังแต่ก็ยัง Make it happen 🤣

แล้วมันก็ happen จริงๆ ด้วย สุดท้ายคนอ่านก็หลงรักตัวละครสองคนนี้

เพราะหนังสือและความรักที่จะกลายเป็นตำนาน…มีตัวเอกที่ไม่เคยครึ่งๆ กลางๆ ข้างๆ เธอ ^^

You may also like...

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *