“เพราะความรักชนะทุกสิ่ง”

ในเรื่อง “ปรมาจารย์ลัทธิมาร” ถ้าถามว่าชอบใครในเรื่องความฉลาดทางอารมณ์มากที่สุด ในใจแอดตั้งแต่ต้นคือศิษย์พี่หญิง “เจียงเหยี่ยนหลี” ค่ะ

ไม่เถียงว่า หลานซีเฉิน ซือจุย มีความฉลาดทางอารมณ์ที่ดี และเห็นด้วยว่าเว่ยอิง จินกวงเหยา เนี่ยหวายซัง เวินฉิง เวินหนิง มีข้อดี หรือแม้กระทั่งหลานจ้านที่หนึ่งในใจแอด แต่ทวนไปทวนมาแล้ว…ยังไงก็ยังเป็นศิษย์พี่หญิงอยู่ดี ^^

จะบอกว่าเจียงเหยี่ยนหลีเป็นคนอาภัพไหม เพราะเธออายุสั้น พ่อแม่ สามีตายจาก น้องชายที่เธอรักก็แยกย้าย ส่วนลูกชายตัวเองก็ไม่มีโอกาสได้เลี้ยง

ถ้ายังมีชีวิตอยู่ คนในแบบเจียงเหยี่ยนหลีคงตอบทันทีว่าเธอไม่อาภัพ

เธอมีคู่หมั้นอย่างคุณชาย “จินจื่อเซวี่ยน” ชายหนุ่มตระกูลใหญ่ที่ครอบครัวหมั้นหมายไว้ให้ แม้เขาจะไม่เคยแสดงความสนใจในตัวเธอสักนิด แต่เจียงเหยี่ยนหลีไม่เคยเก็บมาใส่ใจครุ่นคิดนานๆ

ความรักหนุ่มสาวไม่ใช่เป้าหมายเดียวในการใช้ชีวิต เธอยังมีหน้าที่เป็นลูกที่ดีของพ่อแม่ เป็นพี่สาวให้น้องชาย 2 คน และเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลเจียงที่ต้องดูแลทุกข์สุขของคนในบ้าน

เพราะมีหน้าที่นั้นมาตั้งแต่ยังเด็ก เมื่อพ่อรับเด็กชายกำพร้าเข้ามาอยู่ด้วย นอกจากเจียงเหยี่ยนหลีจะไม่รังเกียจแล้ว เธอยังให้ความรักกับเขาอย่างจริงใจ

“เว่ยอิง” เด็กน้อยน่าสงสาร เจียงเหยี่ยนหลีพยายามเป็นตัวกลางเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างเว่ยอิงและ “เจียงเฉิง” น้องชายแท้ๆ ของเธอ

ความรักที่ไม่ลำเอียงเข้าข้างฝ่ายไหน ทำให้เจียงเฉิงและเว่ยอิงไม่เคยรู้สึกอิจฉากัน ความใจดีมีเมตตาของเจียงเหยี่ยนหลีมีอยู่ในตัวอย่างเป็นธรรมชาติ เธอรู้จักรักและเห็นใจคนอื่น

เราจะโตขึ้นมาเป็นคนแบบไหน ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมและคนเลี้ยงว่าเป็นอย่างไร เว่ยอิงมีจิตใจอ่อนโยน เห็นใครก็อยากช่วยเหลือ เพราะเขาถูกเลี้ยงมาโดยคนอย่างเจียงเหยี่ยนหลี

เธอเลี้ยงน้องด้วยความรัก แต่ไม่เคยใช้ความรักเป็นเครื่องมือ

เด็กน้อยที่ยังช่วยเหลือตัวเองได้ไม่เต็มที่ พวกเขาต้องการคนเอาใจใส่ดูแล ผู้ใหญ่หลายคนจึงเลือกใช้ความรักเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในวิธีเลี้ยง

ให้ความรักเมื่อพวกเขาทำตัวดี และหยุดให้…เมื่อต้องการสั่งสอนให้เข็ดหลาบจากพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม เมินเฉยเป็นการทำโทษ เพื่อให้พวกเขารู้ว่าการทำตัวแบบไหนที่ไม่สมควรได้รับความรัก

ในความเป็นจริงวิธีนี้ใช้ได้ผลมาก แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเด็กคือเมื่อเขาโตขึ้นและต้องออกไปใช้ชีวิตตามลำพัง เด็กที่ได้รับการเลี้ยงดูแบบนี้มีแนวโน้มจะไม่กล้าปฏิเสธความต้องการของคนอื่นเพียงเพราะคิดว่า “การไม่ทำตาม” คือสิ่งผิด และอาจทำให้คนอื่นไม่ยอมรับในตัวเขา

ก็ขนาดพ่อแม่ หรือคนที่เลี้ยงดูเขามายังไม่รักเขาเลยในวันที่พวกเขาทำตัวไม่น่ารัก…แล้วคนอื่นจะรักเขาลงได้อย่างไร

สิ่งเหล่านี้เจียงเหยี่ยนหลีไม่เคยทำ แม้แต่ในวันที่เว่ยอิงเลือกการแก้แค้นโดยใช้วิชามาร เธอก็ได้แต่เตือนน้องว่าอย่าทำ สิ่งไม่ดีแม้จะทำให้มีอำนาจแต่สุดท้ายจะกลับมาทำลายตัวเขา

เว่ยอิงขึ้นหลังเสือแล้วลงไม่ได้ นี่เป็นทางที่เลือกมาแล้ว ทุกคนหวาดกลัวเขา มีเพียงไม่กี่คนที่เป็นห่วงอย่างจริงใจ คนที่เหลืออยู่คือคนที่รักเขาจริงๆ

ในวันที่ทุกคนรังเกียจเว่ยอิง เจียงเหยี่ยนหลียังชัดเจนว่าเธออยู่เคียงข้างน้องชายต่างสายเลือด ถึงรู้ว่าน้องเลือกทางผิดแต่เธอไม่เคยหยุดรักเขา แล้วอย่างนี้จะไม่ให้เว่ยอิงรักเธอได้อย่างไร มีแต่คนตาถั่วอย่างจินจื่อเซวี่ยนเท่านั้นที่เต๊ะท่าจนทำเป็นมองไม่เห็น และสุดท้ายก็เป็นเจียงเหยี่ยนหลีที่ตัดใจถอยออกมาโดยไม่รู้แล้วว่าสุดท้ายใครทิ้งใคร

แต่ด้วยตัวตนของเจียงเหยี่ยนหลีที่สุดท้ายก็ทำให้จินจื่อเซวี่ยนต้องยอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ คนที่จิตใจดีงามและกล้าหาญกว่าผู้ชายอกสามศอกบางคน

ชีวิตที่ดีล้วนเคยมีอุปสรรค เพียงแต่เจียงเหยี่ยนหลีไม่สามารถผ่านอุปสรรคครั้งสุดท้ายไปได้ด้วยตัวเอง สามีที่ต้องสูญเสียไปเพราะน้องชายเป็นสาเหตุ ลูกยังตัวอ่อนๆ อายุได้เพียงเดือนเดียวแต่ต้องมาขาดพ่อ หัวใจของเจียงเหยี่ยนหลีแทบแตกสลาย แต่เธอก็ยังรอ รอให้น้องชายกลับมาหา รอให้เว่ยอิงกลับมาเพื่อจะบอกว่าเธอไม่โกรธที่เขาทำผิด เขายังเริ่มต้นใหม่ได้เสมอถ้าจะทำ เธอจะอยู่ข้างเขา

น่าเสียดายที่เจียงเหยี่ยนหลีไม่ได้บอกน้องชายด้วยตัวเอง แต่ความตายของเธอได้บอกกับน้องด้วยเสียงดังที่สุดว่าเธอให้อภัยเขา

เว่ยอิงในตอนนั้นสูญเสียความหวังทั้งหมดในชีวิต เจียงเหยี่ยนหลีคือความรักที่ไม่มีเงื่อนไข ตอนที่เขาตัดสินใจทิ้งชีวิตตัวเองเป็นเพราะเจ็บปวดจนยอมแพ้แล้วจริงๆ ตายไปยังรู้สึกดีกว่ามีชีวิตอยู่ เว่ยอิงพ่ายแพ้ให้เกมในชีวิตแรกของเขาอย่างหมดสภาพ เด็กน้อยที่เติบโตขึ้นมาเป็นคนดียังต้องยอมแพ้เมื่อเจอเหตุการณ์ในชีวิตที่ร้ายแรงเกินไป

แต่ทุกสิ่งที่เราทำลงไปยังคงอยู่ เจียงเหยี่ยนหลีตายไปแล้ว..ลูกชายยังอยู่ เว่ยอิงตายไปแล้ว..หลานจ้านยังอยู่ ตัวตนของเราส่งผลกระทบต่อคนที่รักเราเสมอ เราในหัวใจของเขายังมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ตลอดไป

เว่ยอิงกลับมาอีกครั้งในร่างใหม่ ความรักของเจียงเหยี่ยนหลีเป็นหลักยึดมั่นคงในหัวใจเขา เว่ยอิงคนเดิมที่มั่นใจในตัวเอง มั่นใจในความรักของคนอื่นกลับคืนมา เขาปลงตก เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว รู้จักรับผิดชอบและควบคุมความรู้สึก ไม่มากหรือน้อยไป

รู้จักรัก เข้าใจว่าตัวเองรักหลานจ้าน รักที่เขาเป็นเขา ผู้หญิงหรือผู้ชายไม่ใช่ข้อจำกัดในการจะรักใครสักคน เขาไม่กลัวสังคมภายนอกจะตีราคาตัวเองว่าเป็นอย่างไรอีกแล้ว

เจียงเหยี่ยนหลีที่ตายไปยังมีชีวิตอยู่ในวุฒิภาวะที่เติบโตขึ้นของเว่ยอิง เธอยังมีชีวิตอยู่ในความรักของเจียงเฉิงและเว่ยอิงที่มีให้กับ “จินหลิง” ลูกชายคนเดียวของเธอ

คนเรานั้นถ้ามีรากฐานและหลักยึดเหนี่ยวในจิตใจที่แข็งแรงแล้ว ต่อให้อย่างไรก็สามารถกลับคืนมาในสภาพเดิมได้อีกครั้ง

..และรากที่หยั่งได้ลึกที่สุด มั่นคงและมัดได้แน่นหนาที่สุดคือความรักที่ไม่มีเงื่อนไขของใครบางคน

©2019 สนามอ่านเล่น All rights reserved.

You may also like...

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น