สามชาติสามภพ ป่าท้อสิบหลี่ (2)

“เยี่ยหัว”

“สามชาติสามภพ ข้ารักเพียงเจ้า” ในตอนที่แล้วเล่าถึงภพที่ 2 ค้างไว้ ถึงตอนที่เยี่ยหัวกระโดดตามซู่ซู่ลงมาจากแท่นประหารเซียน เขาอาการสาหัส ถึงจะรอดมาได้แต่ก็หมดอาลัยตายอยากในชีวิต ซู่ซู่จากไปแล้ว แม้เขาจะใช้โคมผนึกวิญญาณตามหาแต่ก็ไม่เคยพบวี่แวว มีเพียงสิ่งเดียวที่เหลือไว้ให้ “อาหลี” ลูกชายของเธอและเขา

แต่โชคชะตามักจะพลิกผันให้เราแปลกใจได้เสมอ 300 ปีต่อมา ในระหว่างเดินทางไปงานเลี้ยงของเทพสมุทรบูรพา เยี่ยหัวพบเทพชั้นสูงคนหนึ่งเข้า เธอมีหน้าตาและรอยแผลเป็นจากเพลิงดอกบัวแดงเหมือนซู่ซู่ เขามั่นใจว่าจำไม่ผิด ป๋ายเฉียนแห่งชิงชิวคนนี้คือซู่ซู่ของเขา ถึงเธอจะจำอดีตตอนเป็นซู่ซู่ไม่ได้ แต่ขอแค่เธอยังมีชีวิตอยู่ก็พอ

จากคู่หมั้นที่เยี่ยหัวไม่เคยคิดจะพบหน้า ตอนนี้เปลี่ยนจากหน้าเท้าเป็นหลังมือ เขากลับเป็นฝ่ายเข้าหาป๋ายเฉียน คอยดูแลเธอ ทำเป็นเอาลูกไปฝากเลี้ยงเพื่อจะได้อยู่ใกล้ๆ คนที่เห็นล้วนแปลกใจ โดยเฉพาะซู่จิ่น

เยี่ยหัวทำทุกอย่างให้ป๋ายเฉียน เขาให้ยืมโคมผนึกวิญญาณเมื่อรู้ว่าเธอกำลังหาทางรักษาม่อเยวียน แม้แต่หลินจือสวรรค์ที่ต้องใช้ทำยา เขาก็รีบไปเอามาให้ สัตว์วิเศษที่เฝ้าหลินจือสวรรค์นั้นดุร้าย เยี่ยหัวไม่อยากให้ป๋ายเฉียนต้องไปเสี่ยง ยาที่ได้มาช่วยม่อเยวียนครั้งนี้แลกมาด้วยแขนหนึ่งข้างและตบะครึ่งหนึ่งของเขา

เยี่ยหัวไม่เคยพูดถึงสิ่งที่ตัวเองทำ กลับเป็นป๋ายเฉียนที่สังเกตเห็น ยิ่งรู้ก็ยิ่งตื้นตันใจในสิ่งที่เขาทำให้ ความรักค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของเธอ ในที่สุดป๋ายเฉียนก็ตกหลุมรักเยี่ยหัวอีกครั้ง เรื่องนี้น่าจะจบลงด้วยดี เพียงแต่..ตามกฎสวรรค์เยี่ยหัวฆ่าสัตว์วิเศษ เขาต้องลงไปรับโทษฝ่าด่านเคราะห์ที่โลกมนุษย์

จุดนี้เองคือภพที่สามของเรื่อง เมื่อเยี่ยหัวลงไปเกิดนั้นเขาลืมอดีตทุกอย่าง แต่น่าแปลก พอป๋ายเฉียนลงไปแสดงตัวว่าเป็นเซียนจากชิงชิว บอกว่าเธอกับเขามีวาสนาต่อกัน ขอให้รอจนกว่าเธอจะกลับมาแต่งงานด้วย เยี่ยหัวก็ยอมรับปากว่าจะรอง่ายๆ แบบนั้น

ซู่จิ่นอิจฉาป๋ายเฉียน จึงวางแผนทำหุ่นไม้หน้าตาเหมือนซู่ซู่ให้ลงไปเจอเยี่ยหัวในโลกมนุษย์ เพื่อแสดงให้ป๋ายเฉียนเห็นว่าเยี่ยหัวรักซู่ซู่มากที่สุด ไม่ว่าใครหากหน้าตาเหมือนซู่ซู่เขาก็รักทั้งนั้น ในความเป็นจริงเยี่ยหัวไม่เคยสนใจหุ่นไม้ที่ซู่จิ่นทำขึ้น ทั้งชีวิตเขาเฝ้ารอแต่เซียนจากชิงชิว เยี่ยหัวไม่เคยลืมสัญญาที่ให้ไว้ เขารอจนกระทั่งสิ้นอายุขัย

แต่ป๋ายเฉียนหลงกลซู่จิ่น เธอกินเหล้าจนเมามายและทำโคมผนึกวิญญาณตกแตก ทำให้ความทรงจำในอดีตกลับคืนมา ความเจ็บปวดที่ได้รับ สิ่งต่างๆ ที่เคยถูกกระทำพรั่งพรูเข้ามาในความรู้สึก คนอย่างป๋ายเฉียนนั้นบุญคุณต้องทดแทน สามร้อยปีแก้แค้นก็ยังไม่สาย เธอตรงไปเอาดวงตาคืนมาจากซู่จิ่น

เมื่อเยี่ยหัวกลับมาถึงสวรรค์ ก็พอดีกับที่ซู่จิ่นกำลังฟ้องเง็กเซียนฮ่องเต้เรื่องป๋ายเฉียน แต่ครั้งนี้เยี่ยหัวมีหุ่นไม้เป็นหลักฐาน เรื่องโกหกต่างๆ ที่ซู่จิ่นเคยทำไว้ถูกเปิดเผยทั้งหมด เธอถูกถอดยศองค์หญิงและโดนเนรเทศให้ไปเฝ้าระฆังตงหวง

คนเราทำอย่างไรก็ได้อย่างนั้น ในที่สุดซู่จิ่นก็ได้รับผลกรรมที่ตัวเองเคยทำไว้กับคนอื่น เยี่ยหัวรีบเดินทางไปชิงชิว เขาคิดไว้แล้วว่าถ้าป๋ายเฉียนรู้ความจริงเธอต้องโกรธมาก เขายืนรออยู่หน้าถ้ำถึง 7 วัน 7 คืน ป๋ายเฉียนก็ไม่ออกมาพบ

มองย้อนกลับไป เกิดมาเป็นรัชทายาทเผ่าสรรค์นั้นไม่ง่าย นอกจากต้องอดทนและมีวินัยมากกว่าคนอื่น เยี่ยหัวยังต้องโตเร็วกว่าเด็กวัยเดียวกัน แต่ไหนแต่ไรมาเสื้อผ้าที่เขาใส่มีแต่สีดำ เมื่อถูกถามว่าทำไม เยี่ยหัวตอบว่าเพื่อปิดบังรอยเลือดไว้ เพราะไม่อยากให้คนที่เขารักต้องเป็นห่วง

เมื่อมีความรัก เพื่อซู่ซู่แล้วเยี่ยหัวตั้งใจสละตำแหน่งรัชทายาท แต่เธอกลับถูกจับขึ้นสวรรค์ ซ้ำยังโดนซู่จิ่นใส่ร้าย เขาจำเป็นต้องวางแผนคืนดวงตาของเธอให้ซู่จิน และรับโทษสายฟ้าแทนเธอ ถ้าเขาไม่ทำแบบนั้นเง็กเซียนฮ่องเต้คงไม่ปล่อยเธอไว้

คนเราเมื่อมีความทุกข์ มักต้องการระบายและหาที่ปรึกษา แต่เยี่ยหัวไม่ใช่ เขาเก็บงำทุกสิ่งไว้ในใจและแก้ปัญหาด้วยการลงมือทำ เพราะกลัวคนรอบข้างจะพลอยทุกข์ใจไปด้วย

ครั้งนี้ที่เขาไม่เคยพูดถึงอดีตให้ป๋ายเฉียนฟัง เพราะไม่อยากให้เธอต้องเจ็บปวดอีก มันจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อตัวเขาคือสิ่งที่เธออยากจะลืม พูดออกไปก็เจ็บปวดใจทั้งสองฝ่าย

ถ้าไม่มีคนมาบอกป๋ายเฉียนว่าราชามารออกมาจากระฆังตงหวงได้แล้ว เยี่ยหัวคงยืนรอที่หน้าถ้ำต่อไปเรื่อยๆ พอรู้ข่าวเขารีบตามไปเพราะไม่อยากให้ป๋ายเฉียนเสี่ยงอันตราย เยี่ยหัวต่อสู้กับราชามารจนชนะแม้จะเหลือตบะเพียงครึ่ง เพื่อปกป้องป๋ายเฉียนและทุกคน เขาใช้ดวงจิตของตัวเองทำลายระฆังตงหวงเป็นครั้งสุดท้าย

ผู้ชายที่ป๋ายเฉียนเคยรัก เคยลืม เคยโกรธ เคยน้อยใจ เคยไม่ให้อภัย กำลังจะตายในอ้อมแขนของเธอ มันน่าตลกตรงที่เขาก็ยังไม่ปริปากพูดถึงความเจ็บปวดที่ได้รับ กลับขอให้เธออย่าลืมเขา

ป๋ายเฉียนสมเพชตัวเองที่สุด เธอจะโกรธอะไรเขานักหนา ในเมื่อสิ่งที่เขาทำให้เธอมาตลอด มันน่าจะเพียงพอแล้วที่เธอจะยอมยกโทษให้

เมื่อความรักมีปัญหา สิ่งที่คนส่วนมากก้าวข้ามไปไม่ได้คือทิฐิในใจของตัวเอง แต่เยี่ยหัวไม่ใช่ สำหรับคนที่เขารัก เขาไม่เคยมีทิฐิ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้ เยี่ยหัวทำด้วยความรัก ไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน

รักแท้คือการให้อภัย คือความเข้าใจ คือการไม่ทอดทิ้ง

ในเรื่องสามชาติสามภพป่าท้อสิบหลี่นั้น ถ้าเปรียบเทียบป๋ายเฉียนเป็นคำว่า “ป่าท้อสิบหลี่” ที่เธอชื่นชอบ เยี่ยหัวก็คงเป็นคำว่า “สามชาติสามภพ”

ภพแรก เขาคือดวงจิตในดอกบัวทอง
ภพที่สอง เขาคือรัชทายาทแห่งเผ่าสวรรค์
ภพที่สาม เขาคือมนุษย์ผู้ชายคนหนึ่ง
แต่ไม่ว่าจะอยู่ในภพไหน ทุกชาติภพ เขาคือผู้ชายที่รักมั่นกับผู้หญิงเพียงคนเดียว ป๋ายเฉียนแห่งชิงชิว

#ดีกว่านี้มีอีกไหม
#โถ..พ่อคุณ
#อบป้าซารางเฮ
#สามชาติสามภพป่าท้อสิบหลี่
#สนามอ่านเล่น

You may also like...

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *